O que «O fabuloso mundo de Amélie» foi para París, iso é «Cleo» para Berlín: rebosante de ideas, seguimos a Cleo, a cazatesouros, por unha cidade que parece encantada, en busca do tesouro dos irmáns Sass, uns xenios do crime. Un conto de fadas urbano narrado con moito humor e personaxes secundarios extravagantes do pasado, romántico, rebuldeiro e, ao mesmo tempo, unha declaración de amor a Berlín. «Baixo cada lastra desta cidade hai un tesouro enterrado», ese é o lema de vida de Cleo desde a súa infancia. Con todo, tras a morte do seu pai, con quen sempre saía en busca de tesouros, decidiu deixar de perseguir fantasías; ata que Paul, un soñador aínda maior que ela, entra na súa vida. E é que el posúe un mapa do tesouro que, segundo dise, conduce aos agochos dos irmáns Sass —eses lendarios ladróns de caixas fortes berlineses da época da República de Weimar que, segundo cóntase, fixéronse cun reloxo máxico co que se pode retroceder no tempo—.

Trátase dunha procura do tesouro por Berlín trepidante e rebosante de ideas visuais, na que Cleo atópase unha e outra vez con personaxes do pasado que lle dan bos consellos, desde Marlene Dietrich ata Heinrich Schliemann (descubridor de Troia e, por tanto, un buscador de tesouros aínda maior que Cleo) e Albert Einstein —interpretado por Jean Pütz, o lendario presentador do programa científico de televisión Hobbythek. Contada con moito humor e personaxes secundarios extravagantes, «Cleo» é, sobre todo, unha declaración de amor á cidade de Berlín, con todas as súas capas de historia e un conto de fadas urbano, tan rebuldeiro como romántico.

(Texto sobre a película: Frederik Lang)

En colaboración co Instituto Goethe de Madrid

VOSE